Vroeger kon ik er geen touw aan vastknopen. Alle varianten op de maandelijkse cyclus kwamen voorbij. Had de ene vrouw een korte en moest ze iedere drie weken de maandverbanddoos tevoorschijn halen, de volgende had weer een lange cyclus van dertig dagen. Hoe lang de mijne was, heb ik nooit kunnen achterhalen. Die was iedere maand anders. Er zat geen ritme in.

Zo links en rechts hoorde ik om me heen dat vrouwen hun menstruatie zelfs voelden aankomen. De een dook enkele dagen van te voren een halve depressie in: PMS. De ander roosterde zichzelf en haar werkneemsters op de voor hen gezette tijden in voor klussen waarin ze hun schoonmaakwoede kwijt konden. De volgende ging de deur niet uit zonder een ‘bescherming’ in haar slipje: het kon ieder moment beginnen…Ik voelde niks aankomen. Was niet echt humeurig, had geen last van waarschuwende krampen, geen overmatige lust in snoep of chips of iets dergelijks, niets.

Maar als het dan zover was, was ik ook goed aan de beurt. Tien dagen lang, als ik het ‘naroesten’ meetel. Verder niets aan de hand; de paracetamollen konden gewoon in het medicijnkastje blijven liggen. Voor vrouwen en meisjes die zich beklaagden over helse pijnen, die zelfs een paar dagen het bed moesten houden, had ik weinig begrip. Stiekem vond ik ze zelfs een tikje miezemuizerig.

Na mijn veertigste kreeg ik iets meer greep op mijn maanstonde. Zoals bij meer vrouwen stak er soms een paar dagen tevoren een gevoelentje op in de buikstreek. Ah, dat moest het zijn.. Snel rekende ik in gedachten terug: Ja, dat kon wel eens kloppen…

Het grappige is dat mijn vermoedens van de op komst zijnde uitdrijving van het buiten bedrijf gestelde baarmoederslijmvlies mij ’s nachts in een soort waakslaap hielden. Bij de eerste de beste serieus te nemen tekenen, rolde ik mij slaapdronken op mijn buik, stak mijn benen buiten het bed en stapte dan achterwaarts uit de echtelijke stonde. Zo voorkwam ik dat ik midden in de nacht met biotex en schone lakens in de weer moest.

Sinds anderhalf jaar bespeur ik een duidelijke verandering. Tegenwoordig is het ritme van de cyclus klip en klaar; mijn hormonendans duurt 28 dagen. Nu begrijp ik vrouwen die maandansen doen beter. Het is bijzonder om je zo ‘verbonden’ te voelen met de natuur. Mijn menstruatie duurt ook nog maar enkele dagen. Heerlijk – zo zit ik er in en tjoep, zo ben ik er weer vanaf. Maar wat een krampen! En hoe misselijk kan een mens zijn!

Tegenwoordig zet ik ’s avonds alvast een volle fluitketel en een kruik klaar. Op mijn nachtkastje liggen de paracetamollen onder handbereik. Ik heb veel meer begrip voor de klachten van vrouwen gekregen. Soms doen de krampen me denken aan de beenweeën tijdens een bevalling.

Niet dat ik het allemaal lijdzaam onderga. Ik vind het wel stoer dat mijn lichaam me roept en me dwingt mijn aandacht naar binnen te keren. Er verandert ook nogal wat in een vrouwenlichaam dat afscheid aan het nemen is van haar vruchtbaarheid.

Er is een nieuwe fase in mijn leven aangebroken, die de overgang heet. Veel vrouwen, zo niet bijna alle, denken dat ze zolang ze regelmatig menstrueren, te ‘jong’ (en te ‘sexy’) zijn voor de overgang. Dat is een misvatting. De overgang duurt gemiddeld 2 tot 12 jaar. Zeker als je rond de 45 bent, veranderingen in je menstruatie bespeurt of – zoals een vriendin laatst zei: ‘wat korter voor de kar gespannen staat’ -kun je aannemen dat deze bijzondere fase ook voor jou is aangebroken.

De overgang begint niet per se met opvliegers en een hortend en stotend tot stilstand komende menstruatiecyclus… Je puberteit begon ook niet met de eerste schaamhaar, als je die al ontdekte voordat het een bosje werd.. Je puberteit was een proces van jaren. Dat is je overgang, de periode rondom je menopauze, ook.

Lieve groet, Saron

Wil je op de hoogte blijven van mijn activiteiten? Schrijf je dan in op mijn nieuwsbrief.